پشت میزم نشستم و دارم کار میکنم، البته داشتم کار میکردم ، الان که دارم پست می‌نویسم. آره، داشتم کار میکردم و همزمان یک موزیکی گوش می‌دادم که یه قسمتش توجه‌‌ام رو جلب کرد، البته ریتم‌ش هم به دلم نشسته بود و زدم دوباره پخش شه و دوباره رسید به اون جمله/مصرع و بعد دیدم مغزم الانه که از چشم‌م بزنه بیرون که این یعنی چی آخه داره چرت میگه! دست از کار برداشتم رفتم لیریک رو پیدا کردم و خوندم ببینم درست متوجه منظور شاعر شده بودم یا نه! بله همون بود… داشت یه جورایی میگفت که فقر و نداری باعث زنگ زدن مغز و فکر میشه… البته شعر به زبان دیگه‌ای بود و اینقدر زمخت ننوشته بود ولی منظور همین بود.
همون موقع که داشتم به مانیتور نگاه میکردم یاد افتاد که بچه بودیم تو کتاب‌هامون و تو مدرسه و اینها این حدیث رو هم می‌شنفتیم : فقر که از در وارد شه، ایمان از پنجره می‌ره بیرون….
این جمله‌ها بار منفی دارن… از قبل تعیین میکنن کسی که فقیره پس فکرش کار نمیکنه و یا دست به هر کاری میزنه.. یعنی از قبل مشخص میشه، از قبل نتیجه گیری میشه، از قبل قضاوت میشه.
اگر درد نون داشته باشیم، با حالتی که نداشته باشیم خب قسمت اصلی‌ش این است که الویت‌ها‌مون فرق می‌کنه… با مثال برم جلو برای خودمم واضح میشه چی میخوام بگم… اگر من درد نون داشته باشم لزومن اینطور نیست که ندونم ورزش کردن چقدر مهمه، اینطوری میشه که زمانی برای ورزش کردن و نایی برای ورزش کردن نداشته باشم، یا بودجه‌ای برای باشگاه نداشته باشم، بازم نه لزومن بله، اما ممکنه پیش بیاد. چند وقت پیش، در این مورد، فکر کنم پستی هم نوشته بودم …
اگر درد نان و اجاره خونه و خرج مدرسه بچه‌‌هام رو داشته باشم به این معنی نیست که نمی‌فهمم وضع کشور چقدر خرابه، به این معنی نیست که نمی‌دونم که دارن در حق‌ام ظلم میکنن که پول کمی می‌دن… اینطوری است که من به همین آب باریکه هم نیاز دارم تا بتونم ادامه بدم… پس تفاوت الویت‌ها اینجا مساله است، میشه دید چطور میشه این رو تعدیل کرد دیگه. این جور چیزها عبارت ریاضی «این، آنگاه» نیست-
هر چند خودم خیلی وقتها این اشتباه رو میکنم، به این> آنگاه می‌رسم- که اشتباه میکنم. یا مثلن، من خودم خیلی وقتها میگم چرا فکر نمی‌کنیم به فلان و بهمان… ولی خب دست آخر آیا میخوام که بقیه فکر کنن و به نتیجه‌ای که من رسیدم، برسن؟ نه والا، اگر اینطور باشه که اساس‌ش اشتباه بوده… یا بگم چرا همه چی رو بدون سوال می‌پذیریم؟ بعد بیام بگم نه این سوال رو نپرسین، فلان سوال رو بپرسین… اینم نشد که…
برم بقیه کار و آهنگ رو گوش بدم، بعدش می‌رم سراغ ادیت فصل ۱۰ دست چپ تاریکی، کلن سیاست کثیفه، واقعیت و رمان هم نداره.
بعد انتشار اضافه شد: اخیرن تو اینستاگرام یه کانالی دیدم، اینقدر لذت بخشه که نگو و نپرس. معلم مدرسه‌ای است که کارهای خلاقانه و ساخت دست شاگرداش رو نشون می‌ده.. بچه‌ها چنان خلاق و متفکر بار میاره، مدرسه ثروتمندها هم نیست، امکانات عجیب و غریبی هم ندارن… یه معلمی داشتیم بهمون میگفت باید از سر در آموزش و پرورش، پرورش رو بردارن چون نه بودجه‌ای داریم براش نه برنامه‌ای… خلاصه، معلم‌هایی هستن که جدن آموزش و پرورش رو با هم پیش می‌برن. با همون امکانات محدود به بچه‌ها فرصت می‌دن فکر کنن، تجربه کنن، چیز میز بسازن و خلاقیت به خرج بدن. دیدن کار این معلم‌ها واقعن آدم رو امیدوار می‌کنه. تازه منم بعد دیدن کار این معلم و دانش‌آموزها (دانشجو به معنی واقعی کلمه هستند، نه دانش‌آموز) انرژی گرفتم پاشدم برای خودم کوساری فوندو درست کردم 🙂 نه، قرار نیست استفاده کنمش، میسازم چون ابزار ساختن رو دوست دارم.
مرسی معلم عزیز و آفرین بر شما و دانشجوهای کوچک‌تون