کتاب صوتی : فصل ۱۲ کتاب «دست چپ تاریکی»

خب خب، چیزی به اتمام کتاب نمونده… بله بله، هنوز فصل ۱۲ هستیم 🙂 ولی این ۱۲ برای من یه‌ جور حس پاس‌ شدن داره. از دوران دانشجویی مونده روم.

من کلن سر امتحان کتبی زیاد وقت نمی‌ذاشتم. تند تند می‌نوشتم و تحویل می‌دادم . تو مدرسه نهایت زمانی که ورق امتحانی زیر دستم دووم میاورد، حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه بود، یعنی ۱۰ دقیقه برام خیلی زیاد بود. مگر اینکه قرار بود به دوستام کمک کنم، که اون‌ وقت بیشتر می‌موندم تا کمک کنم. تو دانشگاه دیگه اگر بیشتر از ۲۰ دقیقه سر جلسه می‌موندم، می‌گفتن: امتحان سخته که نسرین هنوز پا نشده برگه‌ش رو بده. یعنی دوستام می‌گفتن سر جلسه به جایی که نسرین نشسته نگاه می‌کنیم و ساعت سالن که ببینیم هنوز نشسته یا نه، اینطوری سختی‌ه امتحان رو می‌فهمیم.

آهان، ۱۲… تو دانشگاه، از یه ترمی به بعد، چون بیشتر دلم می‌خواست کار کنم و تجربه کسب کنم تا فقط درس بخونم، دیگه نمره و معدل و این‌ها برام مهم نبود، البته قبلن هم نبود، اما این بار مدلش کلن فرق کرد. برگه که دستم می‌رسید، جواب سوال‌هایی رو که بلد بودم می‌نوشتم، بعد نمره‌هاشون رو جمع می‌زدم. اگر از ۱۲ می‌گذشت، پا می‌شدم و برگه رو می‌دادم. بقیه سوال‌ها رو حتی نگاه هم نمی‌کردم. ۱۲ به بالا یعنی پاس شدم، بریم پی کار و زندگی – مگر اینکه به جواب سوالی شک داشته باشم که اونوقت یه سوال دیگه رو هم جواب میدادم برای اطمینان خاطر.

الان هم توی «دست چپ تاریکی» رسیدیم به ۱۲ 🙂 یه حس خوب و آشنایی داره. البته اصلن دلم نمی‌خواد کتاب رو نخونم‌، اینجا داستانش فرق داره اما اون ۱۲ رو رد کردیم هنوز حس‌ش رو دارم.

کتاب صوتی «دست چپ تاریکی»

نسخه صوتی فصل ۱۲ ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیک‌ی که استفاده کردم:
موزیک آخر: MUSE – COMPLIANCE

فقط مطیع باشین، درد و نگرانی‌تون رو می‌گیریم، تازه اختیار و فکرتون هم روش 🙂


کتاب صوتی : فصل هشتم، نهم، دهم و یازدهم کتاب «دست چپ تاریکی»


یعنی اگر می‌تونستم فایل‌ها رو احتمالا در همین تایتل آپلود می‌کردم، عنوان پست یک داستان شد.
خب من پست‌های مربوطه این چند فصل اخیر کتاب محشر «دست چپ تاریکی» اثر خانومم «اورسولا لگوئین» عزیزم رو ننوشتم اینجا، اما تو کانال تلگرام آپلود می‌کردم. جبران کم‌ کاریم تو وبلاگ رو سریع جبران کنم. و البته اگر کسی خواست متنی بخونه هم که در کتابخونه نستله هستش: https://books.nastale.com/book?book=left-hand-of-
darkness

کتاب صوتی «دست چپ تاریکی»

نسخه صوتی فصل ۸‌ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیک‌هایی که استفاده کردم:
موزیک اول: Quilapayún — El pueblo unido jamás será vencido
موزیک آخر: Grup YORUM — Haklıyız Kazanacağız

نسخه صوتی فصل ۹‌ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیک‌هایی که استفاده کردم:
موزیک اول: Alpay- Fabrika Kızı
موزیک آخر: Barış Manço – Ahmet Beyin Ceketi

نسخه صوتی فصل ۱۰ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیک‌هایی که استفاده کردم:
موزیک اول: می‌بوسمت – غوغا تابان
موزیک آخر: Cem Karaca – Yiyin Efendiler

نسخه صوتی فصل ۱۱ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیک‌هایی که استفاده کردم:
موزیک اول: Cem Karaca & Dervişan – Durduramayacaklar Halkın Coşkun Akan Selini
موزیک آخر: Gauvain Sers – Les oubliés

خوانش ویدئویی فصل ۱۱‌ام هم که در کانال تلگرام‌ نستله هستش.

داستان بسیار جذابه و حسابی درگیرم کرده. به‌خصوص بازیش با وفاداری و خیانت و قضاوت‌ و قطعیت و اطمینان و …. برای دیدن نمونه‌هاش هم جدن لازم نیست یه سر بریم وینتر 🙂 البته خدا به دور.

اسپویل نشه یکهو- فرار می‌‌خواین بکنین فرار کنین

کسی رو که خائن می‌دونن در واقع داره چقدر زحمت میکشه تا کاری که درسته انجام بشه، در مقابل مثلن حامیان، چه وعده و وعید‌های دروغینی که نمی‌دن و حاضرن تا کجا پیش برن… تازه برچسب‌ها هم داستان خودش رو که داره- حیله همیشگی موذی‌ها: طرف دروغگو، دیوانه، مامور دشمن، جاسوس*… . یک راه ساده و راحت برای فرار از پاسخ دادن، برای فرار از گندکاری، یه راه کثیف به‌ جای جواب‌ دادن به حرف آدم… کافیه کاری کنی که بی‌اعتبار شه و دیگه کسی حرفش رو نشنوه.

اورسولای عزیزم خوب نشون می‌ده آدم‌ها چطور کثیف بازی میکنن. کلاهم رو به خاطر اورسولا از سرم برمی‌دارم.
این کتاب راجع به خیانت و وفاداریه، بسیار جذابه، یعنی براحتی می‌تونم بگم یکی از بهترین داستان‌هایی است که تا حالا خوندم.

کاش این آدم‌های کثیف به ظاهر خوب و درستکار همون تو داستان‌ها می‌بودن… اما خب، داستان‌ها هم الهام گرفته شدن دیگه… هوم، آرزو می‌کنم آدم‌های جدن خوبی دوروبرمون و دوروبرتون باشن، بوس به همه آدم‌های جدن درست و حسابی و خوب :*

*: البته این تو این روزهای ما خیلی راهش بیشتره، بیا با AI هر چی دوست دارن درست میکنن… اکانت جعلی، ویدئو جعلی، عکس حعلی، صوت جعلی…

آگاهی از حق به معنی قدرت رسیدن بهش نیست

حقوق کم می‌دن؟ نمون، بیا بیرون خب.
شوهرت اذیتت می‌کنه؟ طلاقت رو بگیر، برای چی موندی؟ بیا بیرون از اون خونه.
خانواده‌ات محدودت می‌کنن؟ جلوشون وایسا
….

جمله‌ها/توصیه‌ها به ظاهر محکم و منطقی و درست‌اند… مثلن کجای «حق خودت رو بگیر، نذار بهت ظلم بشه» اشتباه به نظر میاد؟ اشتباه نیست. فقط فردا پس‌فردای این توصیه‌های عمومی چی؟ این آدم باید چطور زندگی کنه؟ اجاره خونه رو کی می‌ده؟ بچه‌ها چی می‌شن؟ اگر اخراج شد، بازداشت شد، آسیب جدی دید یا کشتنش، نسخه بعدی چیه؟ اصلن به بعدش فکری میشه؟

بله که هیچ‌ کدوم نتیجه همه تصمیم‌هامون رو از قبل نمی‌دونیم، ممکنه یکهویی تصمیم بگیریم و به عواقبش هم فکر نکنیم. اما اینکه من نوعی خودم تصمیمی بگیریم و خطری رو به جون بخرم، با اینکه یکی دیگه بدون شناخت من و شرایطم هلم بده سمتش و رو هوا حرف بزنه و من رو به سمتی هدایت کنه، شایدم بعدش بابت نرفتن به اون سمت سرزنشم کنه، فرق داره. من نوعی باید فکر کنم، سبک سنگین کنیم و تصمیم بگیرم، حتا اگر تصمیمی بگیرم که دقیقن برعکس چیزی باشه که بهم بگن.

با مثال خودمم واضح‌تر حرف می‌زنم، مثلن به کارگری بگیم «حقوقت ۱۰ میلیون تومنه؟ چرا می‌مونی؟ اعتراض کن، بیا بیرون». یعنی خودش نمی‌فهمه حقش رو می‌خورن؟ شاید اجاره‌اش عقب افتاده، بچه مدرسه‌ای داره، هزینه درمان می‌ده یا کلی گشته تا همین کار رو پیدا کرده. یا به زن‌ها بگیم، این چه شوهری‌ه، ولش کن، بیا بیرون از اون خونه، بدون اینکه بدونیم بعدش کجا می‌تونه بره، چطور کار پیدا کنه، اگر بچه داره چی می‌شه، پول وکیل رو از کجا بیاره؟؟

آگاهی از حق و حقوق، به معنی توانایی رسیدن به اون حق نیست، این خیلی مهمه. آدم ممکنه دقیقن بدونه چه ظلمی بهش می‌شه، اما زمینه و پشتوانه لازم برای اون تغییر و حرکت رو نداشته باشه. تو دو سه تا پست قبلی هم نوشتم. بعد یکی از بیرون بگه چرا کاری نمی‌کنی؟

این رو هم اضافه کنم که من اصلن و ابدن نمی‌گم موندن همیشه امنه یا بیرون اومدن همیشه اشتباهه، شرایط‌ها فرق دارن. گاهی مثلن تو مثال «نمون برو»، موندن خودش خطر جونیه و آدم باید بره بیرون و کمک بگیره. هزینه‌ی سکوت و موندن خیلی سنگینه، و می‌تونه بعضی موارد فاجعه‌بار باشه… اما درست به همین خاطر که هر دو راه هزینه دارن، باید کنار اون آدم بود و با هم سبک‌ سنگین کرد، نه تنهاش گذاشت بی‌امون، و نه راه بی‌فکر داد، نه یه‌ راه رو بی‌هزینه نشون داد و طرف دیگه رو به امون خدا ول کرد.

برای اینکه بگی به کسی ظلم می‌شه البته که لازم نیست خودت هم بتونی نجاتش بدی. اما وقتی می‌گی برای خلاص شدن از این ظلم دقیقن فلان کار رو بکن، اینجا دیگه باید خیلی محتاط بود، یعنی اون توصیه هم باید بررسی شه… اینکه مشکل رو درست فهمیدی، دلیل نمی‌شه راهی که پیشنهاد می‌دی هم درست باشه… بله در مسیر آدم یاد میگیره، اما هزینه‌ش رو تو می‌دی یا مردم؟مسئولیت پذیرفتن یعنی درباره هزینه‌ها و فردا و پس‌فردا‌ها فکر بشه روش، چیزی رو که نمی‌دونیم قطعی جلوه ندیم و بدونیم روی چه پشتوانه‌‌ای روی چه زمینه‌ای داریم حرف میزنیم. نه اینکه از روی شور و جو و عصبانیت و حس قدرت و ال و بل نسخه بپیچیم، بعدش مردم با هزینه‌هاش تنها بمونن…

منظورم این نیست که تا همه‌ چی تضمین نشده کسی نباید حرفی بزنه یا پیشنهادی بده. کی تضمینی ۱۰۰٪‌ وجود داره؟ هیچ کسی تو بعضی موارد اینچنینی نمی‌تونه تضمین بده. حرفم اینه که وقتی کسی داره دعوت به کاری می‌کنه، ریسکش رو به صراحت بگه، بگه چی رو نمی‌دونه، و اگه می‌شه کنارش از پشتوانه‌ها و حمایت هم گفته بشه.. با مثال بریم: «ولش کن، بیا بیرون» بشه «اگه تصمیم گرفتی، این‌ها رو باید در نظر بگیری، این‌ جاها می‌تونن کمک کنن، و هر تصمیمی هم گرفتی من کنارتم» . من نمی‌گم توصیه کردن و آگاهی رسانه اشتباست… دارم راجع به دعوت به انجام کاری حرف میزنم، درباره برنامه دادن به یکی/به مردم، در مورد نسخه پیچیدن و ….

بعد هم اگر درباره مسئولیت این‌‌ها حرف بزنی می‌گن تقصیر عامل خشونته… اگر اصرار کنی هم ممکنه خودت رو هم بکنن از عوامل دستگاه که از خودشونه دیگه. بله که مسئولیت خشونت با عامل خشونته، کاملن هم سر جاشه. اما این مسئولیت حرف‌های بقیه رو پاک نمی‌کنه، بخصوص اینکه اون آدم پر قدرتی هم باشه. من نمی‌گم دقیقن جنس و سطح این مسئولیت‌ها یکی هستن، اما یکی اون یکی رو از بین نمیبره.

تمام حرف‌های من تو این پست، نه علیه آگاهی‌ رسانی و مقاومته و نه علیه تغییر. اتفاقن چون تغییر مهمه، باید از زمینه و پشتوانه لازمه‌ش حرف زد. از همکاری و حمایتی که بعد از فروکش کردن‌ها باید باقی باشه… پشتوانه و حمایت از فردای همین نسخه‌های امروز. از قبول مسئولیت به معنی واقعی کلمه‌ش.

دست آخر، هر کسی بهتره یاد بگیره، فکر کنه، هزینه‌ها رو بسنجه و تصمیم بگیره. اگه مشکلی داشت، کمک و مشورت بگیره، اما در نهایت تصمیم مال خودش باشه. تقلید هم اشکالی نداره، فقط تا یه جایی و نه همیشه، به همین دلیل که تو این پست و خیلی پست‌های دیگه نوشتم، خیلی وقتها میگم من اهل پیروی کردن نیستم و از اینکه کسی هم از من پیروی کنه خوشم نمیاد. فکرش و حسش برام در هر دو حالت اذیت‌ کننده‌ است. دلیلش واضحه: وقتی دنبال کسی راه می‌افتیم، یا کسی دنبال ما، خیلی راحت فکر کردن و مسئولیت به بقیه واگذار می‌شه. این‌ها هیچکدوم به معنی برتری جویی نیست، برای من به معنی اینکه آدم‌ها، وجودشون خودشون شخصیت‌شون حل نشه.

جای من کنار مردمه، نه جلوشون و نه پشتشون. و اگه لازم باشه، از تنها رفتن مسیری که درست می‌دونم هم ابایی ندارم.

مدیر مدرسه

دبیرستان که بودم، یه دوستی داشتیم که دوست پسر داشت. یه روز وسط زنگ تفریح، این دوستمون از مدرسه میره، یعنی می‌ره پیش دوست پسرش که برن با هم.
خلاصه یک هفته گذشت و ما از دوستمون بی‌خبر بودیم، تا فکر کنم راحت ۱۰ روزی گذشت که دوستمون برگشت مدرسه. همه‌ش تو دفتر مدیر و این‌ها بود.
خلاصه وقتی گذاشتن راحت برای خودش باشه، رفتیم دورش، آروم بود آروم می‌خندید لبخند می‌زد، بهمون تعریف کرد که دوست‌پسرش اومده بود دنبالش و باهم از شهر می‌خواستن برن که پلیس سر راه گرفت‌شون، زنگ زدن به خانواده‌هاشون و باباشون رفته بوده دنبالشون.
پاچه شلوارش رو داد بالا و جای کمربند و این‌ها رو بهمون نشون داد. بهش می‌گفتیم درست میشه جاش میره، میگفت بابام بعدش من رو بغل کرده بود و داشت گریه میکرد، میگفت اولین بارم بود می‌دیدم بابام اینطوری گریه میکنه… یعنی طوری حرف میزد که انگار از اینکه باباش رو ناراحت کرده بوده ناراحت بوده، نه برای کتک… بچه‌های اون زمونه بودیم دیگه- نمی‌دونم، اینجا نمي‌تونم از طرف دوستم حرف بزنم شاید من اشتباه برداشت کردم.
مدرسه رو خبر دار کرده بودن و از مدرسه رفته بودن خونه دوست‌مون، و با خانواده حرف زده بودن. باباش رو آروم کرده بودن و قانع کرده بودن که بچه باید درسش رو بخونه و اینها…
تا دیپلم که این رفیق‌مون میومد مدرسه و درسش رو می‌خوند. از اون موقع‌ها دیگه ازش بی‌خبرم.سرش سلامت باشه و دل‌ش خوش :*

عوامل یک مدرسه اینقدر می‌تونن تاثیر بگذارن روی آینده بچه‌ها…
مدرسه جایی برای نمره گرفتن نیست، آموزش و پرورش گفتن لعنتی‌ها.

.

در مورد سوگند می‌خوندم، ۱۶ ساله بوده.. نه اینکه اگر ۴۰ سال‌ه‌ش بود اوکی بود. نه، اشاره به سن‌ش، فقط برای اینکه بگم یه بچه رو پدرش به قتل رسونده گویا- گویا می‌گم چون تا جایی که الان خوندم، نمی‌دونم دقیقن چه کسی باعث مرگ نهایی بوده… خشمگین و ناراحتم، نوشتن تمام این‌ها – مرگ نهایی، قتل- برام سخته. اما باید درست بنویسم.

نمی گم پدرش مقصر نبوده، اما فقط پدرش نبوده. یک سیستم فاسد مقصره‌، در تک تک قتل‌های زنان و بچه‌هایی که می‌بینیم، در تک‌تک خودکشی‌هایی که از ترس پدر و مادر و شوهر و ال و بل بوده، یک مجموعه عوامل دخیلند، در نهایت می‌گیم این عضو خانواده یا دوست پسر/همسر سابق این دختر یا زن رو به قتل رسوند- اما قاتل فقط یک نفر نیست- فاعل‌ بوده، نه اینکه همه یک نوع جرم رو مرتکب شده‌اند… نه نه، یک مجموعه عوامل بوده که هر بخش، یک کوتاه‌‌ای داشت تا رسیده به قتل. این به معنی دفاع از عامل قتل نیست. حداقل منظور من یکی این نیست.

می‌خوام بگم، هر کسی که می دونسته که جون کودکی، بچه‌ای، زنی در خطر بوده و گزارش نکرده، اونها هم مسئول هستند. مسئول نه به معنی مسئولیت اخلاقی، به معنی جدی‌تر- مثلن مدیر مدرسه، اگر شنیده و می‌دونسته که سوگند جون‌ش در خطره و یا اصلن ممکنه کتک بخوره، مسئولیت داشته که زنگ بزنه به نهاد‌های مربوطه.

رفتم سرچ کردم، اصلن قانونی هم وجود داره در این مورد، یعنی اگر ثابت بشه مدیر از خطر مرگ سوگند اطلاع داشته و کاری نکرده، هیچ زنگ زده و همه چی رو به پدر گفته- اینجا دیگه یه اشتباه یا بی‌مسئولیتی اخلاقی نیست، می‌تونه مدرک [ مصداق] جرم باشه.

حالا، آیا آموزش و پرورش این قوانین و وظایف‌شون در برابر بچه‌ها رو به مدیران و کارکنانش آموزش می‌ده؟ آیا مدیر مدرسه می‌دونه وقتی دانش‌آموزی از خشونت خانگی حرف می‌زنه، باید با کی تماس بگیره و چیکار کنه؟ آیا برای چنین شرایطی دستورالعمل مشخصی دارن؟ کی روی این‌ها نظارت میکنه؟ ممکنه بگین یعنی باید قانون باشه و خودشون یعنی وجدان و انسانیت نداشتن؟
فرهنگ مردسالاری نسل به نسل منتقل شده، واسه چند سال پیش نیست که… بچه دختر تو خانواده میشه آبروی خانواده، میشه ناموس خانواده، میشه چیزی که برادرها و پدر باید ازش بعنوان آبرو محافظت کنن و بعد تحویل مرد بعدی بعنوان شوهر بدن… به همین خاطره که بعضی‌ها این رو واضح می‌بینن که مگه غیر از اینه؟ و همین برادر و شاید بعضن خود اون کودک دختر هم وقتی بزرگ شد همین فرهنگ رو بپذیره و منتقل کنه- همین برادر و خواهر میتونن بشن قاضی، میتونن بشن مدیر یه مدرسه و بگیر و برو…. یعنی وارد چرخه خشونت به عنوان عامل میشن.

البته کسی هم می‌تونه جدن مخالف خشونت باشه، ولی به دلایل زیادی بگه این موضوع خانوادگی‌ه و من دخالت نمی‌کنم، پدر و مادرش بهتر می‌دونن و یا این مسئله خانوادگی‌ه و خودشون حل می‌کنن و چه چه … این همون پخش شدن کوتاهی‌ است، سکوت خودش میتونه عامل باشه، چه برسه اینکه سکوت نکنی و به شدت‌ش اضافه کنی…

حالا مگه قانون این‌ها، اینجا کمکی میکنه؟ اینم یه درد دیگه‌ایه… سیستم فاسده دیگه- مگه با اجرای قانون در مورد پدر و مدیر این مشکل حل میشه؟ این بار چندمه؟ چند تا زن به اسم آبرو و حیثت کشته شدن؟

بابا آخه سیستمی که مردم معترض و خسته رو به رگبار میبنده، خون جاری میکنه تو خیابون‌ها، میاد از زن‌ها حمایت کنه؟ میاد از بچه‌ها حمایت کنه؟

به نام خدای رنگین کمان…

چه زنگاری؟

پشت میزم نشستم و دارم کار میکنم، البته داشتم کار میکردم ، الان که دارم پست می‌نویسم. آره، داشتم کار می‌کردم و همزمان یک موزیکی گوش می‌دادم که یه قسمتش توجه‌‌ام رو جلب کرد، البته ریتم‌ش هم به دلم نشسته بود و زدم دوباره پخش شه و دوباره رسید به اون جمله/مصرع و بعد دیدم مغزم الانه که از چشم‌م بزنه بیرون که این یعنی چی آخه داره چرت میگه! دست از کار برداشتم رفتم لیریک رو پیدا کردم و خوندم ببینم درست متوجه منظور شاعر شده بودم یا نه! بله همون بود… داشت یه جورایی می‌گفت که فقر و نداری باعث زنگ زدن مغز و فکر می‌شه… البته شعر به زبان دیگه‌ای بود و اینقدر زمخت ننوشته بود ولی منظور همین بود.

همون موقع که داشتم به مانیتور نگاه میکردم یاد افتاد که بچه بودیم تو کتاب‌هامون و تو مدرسه و اینها این حدیث رو هم می‌شنفتیم : فقر که از در وارد شه، ایمان از پنجره می‌ره بیرون….
این جمله‌ها بار منفی دارن… از قبل تعیین میکنن کسی که فقیره پس فکرش کار نمیکنه و یا دست به هر کاری میزنه.. یعنی از قبل مشخص میشه، از قبل نتیجه گیری میشه، از قبل قضاوت میشه.

اگر درد نون داشته باشیم، با حالتی که نداشته باشیم خب قسمت اصلی‌ش این است که الویت‌ها‌مون فرق می‌کنه… با مثال برم جلو برای خودمم واضح میشه چی می‌خوام بگم… اگر من درد نون داشته باشم لزومن اینطور نیست که ندونم ورزش کردن چقدر مهمه، اینطوری میشه که زمانی برای ورزش کردن و نایی برای ورزش کردن نداشته باشم، یا بودجه‌ای برای باشگاه نداشته باشم، بازم نه لزومن بله، اما ممکنه پیش بیاد. چند وقت پیش، در این مورد، فکر کنم پستی هم نوشته بودم …
اگر درد نان و اجاره خونه و خرج مدرسه بچه‌‌هام رو داشته باشم به این معنی نیست که نمی‌فهمم وضع کشور چقدر خرابه، به این معنی نیست که نمی‌دونم که دارن در حق‌ام ظلم می‌کنن که پول کمی می‌دن… اینطوری است که من به همین آب باریکه هم نیاز دارم تا بتونم ادامه بدم… پس تفاوت الویت‌ها اینجا مساله است، میشه دید چطور میشه این رو تعدیل کرد دیگه. این جور چیزها عبارت ریاضی «این، آنگاه» نیست-
هر چند خودم خیلی وقتها این اشتباه رو میکنم، به این> آنگاه می‌رسم- که اشتباه میکنم. یا مثلن، من خودم خیلی وقتها میگم چرا فکر نمی‌کنیم به فلان و بهمان… ولی خب دست آخر آیا میخوام که بقیه فکر کنن و به نتیجه‌ای که من رسیدم، برسن؟ نه والا، اگر اینطور باشه که اساس‌ش اشتباه بوده… یا بگم چرا همه چی رو بدون سوال می‌پذیریم؟ بعد بیام بگم نه این سوال رو نپرسین، فلان سوال رو بپرسین… اینم نشد که…

برم بقیه کار و آهنگ‌ رو گوش بدم، بعدش می‌رم سراغ ادیت فصل ۱۰ دست چپ تاریکی، کلن سیاست کثیفه، واقعیت و رمان هم نداره.

بعد انتشار اضافه شد: اخیرن تو اینستاگرام یه کانالی دیدم، اینقدر لذت بخشه که نگو و نپرس. معلم مدرسه‌ای است که کارهای خلاقانه و ساخت دست شاگرداش رو نشون می‌ده.. بچه‌ها چنان خلاق و متفکر بار میاره، مدرسه ثروتمندها هم نیست، امکانات عجیب و غریبی هم ندارن… یه معلمی داشتیم بهمون میگفت باید از سر در آموزش و پرورش، پرورش رو بردارن چون نه بودجه‌ای داریم براش نه برنامه‌ای… خلاصه، معلم‌هایی هستن که جدن آموزش و پرورش رو با هم پیش می‌برن. با همون امکانات محدود به بچه‌ها فرصت می‌دن فکر کنن، تجربه کنن، چیز میز بسازن و خلاقیت به خرج بدن. دیدن کار این معلم‌ها واقعن آدم رو امیدوار می‌کنه. تازه منم بعد دیدن کار این معلم و دانش‌آموزها (دانشجو به معنی واقعی کلمه هستند، نه دانش‌آموز) انرژی گرفتم پاشدم برای خودم کوساری فوندو درست کردم 🙂 نه، قرار نیست استفاده کنمش، میسازم چون ابزار ساختن رو دوست دارم.

مرسی معلم عزیز و آفرین بر شما و دانشجوهای کوچک‌تون

اتمام ترجمه کتاب پنج دفتر هنر رزم استاد موساشی

خب خب، این هم از پنج دفتر کتاب پنج حلقه، اثر استاد میاموتو موساشی، اول اسم‌ش رو ترجمه کرده بودم به «کتاب پنج عنصر»، با پیامم که گپ می‌زدیم راجع به کتاب و اسم و معناش، تصمیم گرفتیم اسم‌ش رو بین خودمون بذاریم : پنج دفتر هنر رزم 🙂

چند روز پیش ترجمه‌ش رو شروع کرده بودم دیگه، با ماشین جلو می‌رفتیم- هرزاگاهی نیاز به اصلاح داشت – طوری که موقع خوندن اگر می‌دیدم نامفهومه یا عجیبه متن انگلیسی رو چک میکردم و می‌‌گفتم این قسمت رو یه باز نگری کن. امروز بالاخره دفتر پنجم و پایانی‌ش هم تموم شد. حالا ترجمه هر پنج دفتر آماده‌ست و در دسترسه- https://books.nastale.com

چیزی که برای من خیلی قشنگ‌ه درباره این کتاب، فقط و فقط این نیست که استاد موساشی یکی از مشهورترین شمشیر زنان تاریخ ژاپنه. داستان اصلی نوع نگاه این آدم به زندگی، یادگیری، شناخت خودش و دیگران و نگاه‌ش‌ به مشکلات و دشواری‌های راهه.

اگر نگاهی به کتاب کرده باشین، از پنج دفتر زمین، آب، آتش، باد و تهی تشکیل شده، البته من مقدمه رو هم به عنوان فصل آوردم. هر کدوم از این دفترها از دید متفاوتی به راه و رسم مبارزه و استراتژی نگاه می‌کنن، اما به قول خود استاد اگر خوب بیندیشیم، می‌بینیم که مفاهیمشون خیلی فراتر از شمشیر زدن و میدان نبرد است.

زمین، به عنوان اهمیت شناخت پایه‌هاست. آب، به عنوان انعطاف‌پذیری و سازگار شدن با شرایط‌ه -جمله‌ای از آقامون بروسلی هم داریم: «ذهنت را خالی کن. بی‌شکل باش، بی‌قالب، درست مثل آب. اگر آب را در فنجانی بریزی، شکل فنجان را به خود می‌گیرد. اگر آن را در بطری بریزی، شکل بطری می‌شود. اگر در قوری بریزی، شکل قوری را به خود می‌گیرد. آب می‌تواند آرام و روان جاری شود، یا با قدرت درهم بکوبد.آب باش، دوست من.»

آتش یعنی تصمیم گرفتن و عمل کردن و رویارو شدن. تو دفتر باد از شناخت راه و روش دیگران می‌گه، حتی اون‌هایی که با ما متفاوت فکر می‌کنند و مخالفند حتی- باید راه و روش‌شون رو دید. و در نهایت در دفتر تهی، که برام خیلی جای سوال باقی گذاشته، استاد موساشی از شناخت واقعیت و حقیقت حرف میزنه، رها شدن از سردرگمی و شناخت تهی راستین، و در تهی بودن…. نمی‌تونم بگم این دفتر رو کامل متوجه شدم.

کتاب بسیار خوبی بود، قبلن دوستم بهم پیشنهاد داده بود تا بخونمش; pdf انگلیسیش رو فرستاده بود و من مرور کرده بودمش. اما الان فرصت خیلی خوبی شد که قشنگ بخونم و بهش فکر کنم. نوشته بودم که کتاب به ظاهر تخصصی‌ه شمشیرزنی و راه نبرد و مبارزه‌است، اما مفاهیم‌ش چیزی دور به زندگی‌های ما نیست.

خلاصه که خیلی خوشحالم که خوندمش، و خیلی خوشحال‌تر که امکانی وجود داره که بتونم ترجمه‌ خوبی ازش رو با بقیه شریک شم. Books.nastale.com

با شناختنِ آنچه هست، آنچه را نیست می‌شناسی. تهی همین است. موساشی