چرا باید برای مقابله با انتشار ویدئو‌های سواستفاده از کودکان و عکس‌های خصوصی مردم، لینک انتشار همون محتوا رو عمومی کرد و گفت لینک‌های رو اینجا فهرست میکنم تا «برید ریپورت کنید/برای ریپورت کردن» و عمومی‌شون کرد؟
بله، بله، اصلن نیت کمک است، نیت مقابله با سواستفاده جنسی از بچه‌ها و حفظ حریم شخصی مردم، و جلوگیری از آسیب‌ه. ولی وقتی لینک رو جلوی تعداد زیادی آدم می‌ذاریم، می‌دونیم که همه برای کمک و ریپورت نمیان، بین آدم‌هایی که لینک رو میبینن ممکنه کسی از سر کنجکاوی بره، کسی دنبال همین محتوا باشه و کسی هم محتوا رو برداره و جای دیگه پخش کنه. این اوکیه؟ چون نیت خیره پس هر کاری میشه کرد؟؟
می‌فهمم که ممکنه عده‌ای گزارش بدن، حتا بدون دیدن اون محتواها (انسان‌های شریف) ولی همزمان آدم‌هایی که اصلن از وجود اون کانال خبر نداشتن، حالا نشانی‌اش رو دارن. ببینین یک راه دسترسی راحت و ساده به محتواهایی است که نباید دیده بشن اصلن. این خطر رو میشه با نیت خوب کاور کرد؟ پشت این محتواها یه بچه است، یه آدمه. حریم شخصی‌اش مهمه، مگه شما اجازه گرفتین ازشون؟ مگر آسیب‌دیده‌ها از شما خواستن به این شکل کمک کنین؟ کسی که یک بار همچین اختیاری ازش گرفته شده، قرار نیست برای کمک بهش، دوباره بدون اختیار خودش، در معرض خطر و آسیب بیشتر قرار بگیره.
درباره محتوای سواستفاده جنسی از کودکان، راهنمای INHOPE، روشنه: “Never share links or files with anyone outside the official reporting channels.”
«هرگز لینک‌ها یا فایل‌ها را با کسی خارج از مسیرهای رسمی گزارش به اشتراک نگذارید.»
اگر با چنین محتوایی مواجه شدیم، از مسیر رسمی گزارشش کنیم. اگر می‌خوایم عمومی درباره‌اش حرف بزنیم، روش گزارش دادن رو منتشر کنیم، نه لینک محتوا رو. درباره رضایت و حریم شخصی‌ها آدم‌ها بنویسیم. مثلن اینکه فرهنگ‌سازی یعنی وقتی تصویر خصوصی کسی به دستمون رسید، فکر نکنیم حق دیدن و نگه داشتن و فرستادنش رو پیدا کردیم. یعنی به جای «چرا همچین عکسی گرفته؟» بپرسیم «چرا کسی بدون رضایت منتشرش کرده؟». یعنی شرم و مسئولیت رو متوجه عامل آزار کنیم، نه کسی که به حریمش تعرض شده.
بعد انتشار اضافه شد: یعنی جا داره کانالی که میاد این لینک‌ها رو عمومی منتشر میکنه رو ریپورت کرد.
ما خودمون قرار نیست بخشی از آزار باشیم.