دبیرستان که بودم، یه دوستی داشتیم که دوست پسر داشت. یه روز وسط زنگ تفریح، این دوستمون از مدرسه میره، یعنی میره پیش دوست پسرش که برن با هم.
خلاصه یک هفته گذشت و ما از دوستمون بیخبر بودیم، تا فکر کنم راحت ۱۰ روزی گذشت که دوستمون برگشت مدرسه. همهش تو دفتر مدیر و اینها بود…
خلاصه وقتی گذاشتن راحت برای خودش باشه، رفتیم دورش، آروم بود آروم میخندید لبخند میزد، بهمون تعریف کرد که دوستپسرش اومده بود دنبالش و باهم از شهر میخواستن برن که پلیس سر راه گرفتتشون، زنگ زدن به خانوادههاشون و باباشون رفته بوده دنبالشون.
پاچه شلوارش رو داد بالا و جای کمربند و اینها رو بهمون نشون داد… بهش میگفتیم درست میشه جاش میره، میگفت بابام بعدش من رو بغل کرده بود و داشت گریه میکرد، میگفت اولین بارم بود میدیدم بابام اینطوری گریه میکنه… یعنی طوری حرف میزد که انگار از اینکه باباش رو ناراحت کرده بوده ناراحت بوده، نه برای کتک… بچههای اون زمونه بودیم دیگه- نمیدونم اینجا نميتونم از طرف دوستم حرف بزنم شاید من اشتباه برداشت کردم.
مدرسه رو خبر دار کرده بودن و از مدرسه رفته بودن خونه دوستمون، و با خانواده حرف زده بودن. باباش رو آروم کرده بودن و قانع کرده بودن که بچه باید درسش رو بخونه و اینها…
تا دیپلم که این رفیقمون میومد مدرسه و درسش رو میخوند. از اون موقعها دیگه ازش بیخبرم.سرش سلامت باشه و دلش خوش :*
عوامل یک مدرسه اینقدر میتونن تاثیر بگذارن روی آینده بچهها…
مدرسه جایی برای نمره گرفتن نیست، آموزش و پرورش گفتن لعنتیها.