خب خب، چیزی به اتمام کتاب نمونده… بله بله، هنوز فصل ۱۲ هستیم 🙂 ولی این ۱۲ برای من یه جور حس پاس شدن داره. از دوران دانشجویی مونده روم.
من کلن سر امتحان کتبی زیاد وقت نمیذاشتم. تند تند مینوشتم و تحویل میدادم . تو مدرسه نهایت زمانی که ورق امتحانی زیر دستم دووم میاورد، حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه بود، یعنی ۱۰ دقیقه برام خیلی زیاد بود. مگر اینکه قرار بود به دوستام کمک کنم، که اون وقت بیشتر میموندم تا کمک کنم. تو دانشگاه دیگه اگر بیشتر از ۲۰ دقیقه سر جلسه میموندم، میگفتن: امتحان سخته که نسرین هنوز پا نشده برگهش رو بده. یعنی دوستام میگفتن سر جلسه به جایی که نسرین نشسته نگاه میکنیم و ساعت سالن که ببینیم هنوز نشسته یا نه، اینطوری سختیه امتحان رو میفهمیم.
آهان، ۱۲… تو دانشگاه، از یه ترمی به بعد، چون بیشتر دلم میخواست کار کنم و تجربه کسب کنم تا فقط درس بخونم، دیگه نمره و معدل و اینها برام مهم نبود، البته قبلن هم نبود، اما این بار مدلش کلن فرق کرد. برگه که دستم میرسید، جواب سوالهایی رو که بلد بودم مینوشتم، بعد نمرههاشون رو جمع میزدم. اگر از ۱۲ میگذشت، پا میشدم و برگه رو میدادم. بقیه سوالها رو حتی نگاه هم نمیکردم. ۱۲ به بالا یعنی پاس شدم، بریم پی کار و زندگی – مگر اینکه به جواب سوالی شک داشته باشم که اونوقت یه سوال دیگه رو هم جواب میدادم برای اطمینان خاطر.
الان هم توی «دست چپ تاریکی» رسیدیم به ۱۲ 🙂 یه حس خوب و آشنایی داره. البته اصلن دلم نمیخواد کتاب رو نخونم، اینجا داستانش فرق داره اما اون ۱۲ رو رد کردیم هنوز حسش رو دارم.
کتاب صوتی «دست چپ تاریکی»
نسخه صوتی فصل ۱۲ ام از کتاب «دست چپ تاریکی»، و موزیکی که استفاده کردم:
موزیک آخر: MUSE – COMPLIANCE
فقط مطیع باشین، درد و نگرانیتون رو میگیریم، تازه اختیار و فکرتون هم روش 🙂