اولین بارم است درباره « روز دوستی » در وبسایتم مینویسم. اوممم، چطور شروع کنم؟ با یک خاطره از روز اول دبستانم- ۷ سالگی.
روز اول مدرسه بود، تهران بودیم با مامانی رفتیم مدرسه. کنار مامانم تو حیاط ایستاده بودم و مامانم دستم رو گرفته بود. به مامانم گفتم شما برید خونه دیگه، من نميترسم. مامانم گفت نه تنها نمیذارمت هستم اینجا. رفتم پیش یه دختری که اونم واستاده بود پیش مامانش، بهش گفتم : سلام 🙂 ، میخوای با هم دوست بشیم؟ گفت آره 🙂 دستمو دارز کردم، دستمو رو گرفت و گفتم دوستیم . دستشو گرفتم آوردم پیش مامانیم گفتم مامانی این دوستمه، تنها نیستم، شما دیگه برید خونه. قیافه اون دوستم هنوز جلوی چشمامه، لبخند داشت، دندون جلوش هم یکیش نبود، چشمهاش روشن بود و موهاش فرفری قهوهای روشن که از کنارهای مقنعهاش زده بود بیرون، لپهاش هم گل انداخته :)وقتی کلاسها رو مشخص کردن اون دوستم رفت تو کلاس دیگهای، ما با هم همکلاس نشدیم، و دوستیمون همونجا تموم شد. 🙂
چقدر احتمال داره اون دوستم منو یادش مونده باشه؟ و تازه این پست رو بخونه؟ پوووف 🙂 براش آرزوی دوستیهای قشنگ میکنم. الان فردا پسفردا یکی پیغام میده که من همونم، چشمهام و دندونم و موهام یادته؟ یه عکس هم از خودش میفرسته :))))))
خلاصه، یکی از با ارزشترین چیزهایی که آدم ميتونه داشته باشه دوسته، حالا بماند که تعریف از دوستیها چیه، یکی فکر میکنه دوست کسی است که بهش کتاب بده، یکی فکر میکنه دوست کسی هست که کارش ور راه بندازه و باهاش خوش بگذره بهش، یکی فکر میکنه دوست کسی است که بشه باهاش خودت باشی، یکی فکر میکنه دوست کسی است که بشه بهش اعتماد کنی، … تعریفهامون فرق میکنه و خب متفاوتیم طبیعیه، یکی علاقه نداره دوروبرش دوست زیادی باشه، یکی علاقه داره به همه بگه دوست، یکی دوستهای صمیمی داره به بقیه میگه آشنا،…. متفاوتیم و بگذریم ازش.
الان میخواستم بنویسم دوستی یعنی چی برای من، که یادم افتاد مثلن همین که فونت وبسایت رو عوض کردم به خاطر دوستی است که امروز بهم گفت و منم گفتم چشم الان عوض کنم و عوض کردم. مسلمن اگر دوستم نبود انجام نمیدادم، چون برای من مهم نیست فونت وبسایت چه طور میخواد باشه. یا وقتی میگم »دوست» اسم یکی از رفیقهام میاد تو ذهنم، صمیمیترین و طولانیترین دوره دوستی که هنوزم تموم نشده و تموم نشه 🙂 پایدار بمونه برامون، رفیق گل خودم-ما از دوران ابتدایی با هم هستیم :* و مگه میشه وقتی میگم دوست، مامانماینا و پیامم نیان تو ذهنم :* یا دوستیهای دوران راهنمایی و دبیرستان و دانشگاه و همکارام و همکلاسیهام و استادمهام و هم دورهای هام، و دوستیهایی که تو همایشها و دورهمیها پیدا کردم.. 🙂
سپاسگذارم از دوستیهایی که داشتم و دارم